Wat doe je, wanneer je als verloskundige, 2 of meer bevallingen tegelijk hebt? Deze vraag wordt heel vaak gesteld door zwangere vrouwen tijdens het spreekuur. Een vraag die verloskundigen blijft verbazen aangezien dit zelden gebeurt. Ze hebben wel eens 2 bevallingen tegelijk, maar aangezien een bevalling gemiddeld 10-12 uur duurt kunnen ze vaak multitasken.
Zo is er wel eens op een drukke dinsdag gebeld in 1 uur tijd door 3 dames tegelijk die weeën hadden. Door de telefoon werd doorgevraagd zodat er een inschatting gemaakt kan worden in welke fase van de bevalling de zwangere vrouw zit. Hoeveel pauze zit er tussen de weeën, waar zit de pijn en zijn de vliezen al gebroken? Met deze vragen kun je als verloskundige al een redelijke inschatting maken hoe ver iemand is in het bevalproces. Maar op deze dag wordt weer eens opgemerkt hoe belangrijk het is om in je vak als verloskundige ook te vertrouwen op het ‘onderbuikgevoel’. Laat nooit je intuïtie verwaarlozen ook al komt het even niet uit wat die tegen je wilt zeggen.
Voorbeeld: de eerste zwangere had 2 cm; zij kon de weeën nog prima opvangen, er zat nog veel tijd tussen de weeën en ze vond het prima als er nog even andere werkzaamheden gedaan werden en er werd afgesproken dat er over 2 uur weer contact opgenomen zou worden tenzij het eerder nodig was. In de auto wordt gebeld door zwangere nr. 2 met weeën die al 5 cm bleek te hebben. De weeën volgden elkaar erg snel op, haar vliezen waren gebroken en ze kon de weeën moeilijk wegzuchten. Ze wilde graag in het ziekenhuis onder de leiding van haar verloskundige bevallen; helemaal goed. Al rijdend met mevrouw in de auto op weg naar het ziekenhuis wordt er gebeld door een derde zwangere. Ze is zwanger van haar derde kindje. Heel twijfelachtig zegt ze dat ze niet zeker weet of het begonnen is. Er zit zelfs nog 8 minuten pauze tussen haar weeën, maar als ze een wee voelt, is het wel pijnlijk. Er wordt tegen haar gezegd dat ze mag terugbellen als de weeën elkaar sneller opvolgen, zoals normaal pas gekeken wordt bij weeën die elke 4 minuten komen en een minuut duren.
Maar wanneer de telefoon wordt opgehangen en alvast een andere collega wordt gebeld, dat ze over een uur bij de eerste zwangere moet gaan kijken, omdat de verloskundige zelf in het ziekenhuis is bij een bevalling, bekruipt er een raar onderbuikgevoel. En er wordt meteen aan de zwangere gedacht die net aan de lijn was; met de minste weeën en die nog heel rustig praat aan de telefoon. ‘Nee, we doen het anders. ‘Er wordt een collega geregeld voor zwangere nr. 1, en een andere collega gaat naar de dame die belt met de minste weeën.’ ‘Het laat je niet los, zij moet als eerste beoordeeld worden.’
Een half uur later in het ziekenhuis zit de verloskundige met de zwangere die haar weeën heel knap wegzucht en veel pijn heeft. Ze wordt meegeholpen om de douche in te gaan, er worden meerdere collega’s gebeld met de vraag of iemand naar zwangere 1 kan gaan, want ze zucht nogal heftig door de telefoon, de verloskamer wordt klaargemaakt voor de bevalling en er wordt gebeld door zwangere nr. 4 die denkt weeën te hebben. En dan gelukkig wordt je werk beloond: appje van een collega op het moment dat je binnenstapt, braken de vliezen en 10 minuten erna was ze bevallen.
Yes! Het onderbuikgevoel heeft voorrang gekregen. Ook al kwam dit heel onhandig uit, want het zorgde voor veel geregel; die intuïtie… heeft een verloskundige zelden in de steek gelaten en maakt de werkdag als verloskundige iedere keer weer… aan het stralen…
